​​"เสียงหวาน"

โดย...อ. ไมตรี ทรัพย์เอนกสันติ

เสียงมันไม่มี ดีงาม, ขม, เปรี้ยวหวานมันเค็ม อะไรหรอกครับ เข้าใจผิด คิดว่า เสียงที่คลุมเคลือ รายละเอียดของหัวเสียง หัวโน็ต หัวคำร้อง ไม่มี (ไม่มี เสียงผิวหรือ Texture)

เสียงที่ฟังดังเสมอเท่ากันไปหมดไม่มีอ่อนแก่ ค่อยดัง ไม่มี Dynamic และ Dynamic Contrast(Compressed )
 
เสียงที่เฉื่อยชา ช้าอืด ไม่ฉับพลันฉับไวสมจริง อย่างที่ควรจะเป็น(Transient Response ไม่ดี)

เสียงที่ไร้ช่องว่างหรือความสงัดระหว่างตัวโน๊ต มีฝุ่นเสียงคละคลุ้งเป็นม่านหมอก

 เสียงที่อวบอิ่มด้วยความถี่คู่ควบที่ 2 ,4, 8เกินจริง

 เสียงที่ออกทึบนิดๆจากการที่ความถี่สูงไปได้แค่ 18KHz-20KHz ทำให้ขาดความสด  ความมีประกายระยิบระยับ(Sparkle)

พวกฟังไม่เป็นหรือนักวิจารณ์สมัครเล่น จะพยายามใช้คำพูดที่รื่นหูเหมือนมีเนื้อหา แต่ ชวนงงยิ่งขึ้น  ตกลงมันคืออะไร (วะ) เรียกเสียงที่มีอาการเหล่านี้ว่า  "เสียงหวาน"  ทัั้งๆ ที่ล้วนเป็นเสียงที่ผิดเพี้ยนทั้งสิ้น

เสียงที่ถูกต้อง ต้องถ่ายทอดทุกสิ่งอย่างได้ครบ ให้จังหวะจะโคนที่มีวิญญาณอารมณ์ จีบปากจีบคอ เสียงลมหายใจ เสียงลมผ่านริมฝีปาก เสียงขมุบขมิบปาก กลืนน้ำลาย  ออดอ้อนออเซาะ   สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่ให้ความสมจริง น่าสนใจ มีชีวิตชีวา  ชวนติดตาม ไม่ใช่ " ความเพี้ยน" ที่มโนว่าเป็นความหวาน   อย่างเลื่อนลอยเพ้อเจ้อ.